Reisverslag 30 – van Salta naar San Pedro de Atacama

Door het onverwachte Skype contact ontmoetten we Rudi en Berlinda op de camping in Yala. En dus begon onze gezamenlijke reis naar Bolivia reeds in Yala in Argentinië in plaats van in San Pedro de Atacama in Chili, zoals eerder afgesproken. De komende tijd kan je dus ook onze reis volgen via de weblog van Rudi en Berlinda.

(http://www.berlinda-rudi-onderweg.blogspot.com/)

In Yala zagen we ook Linda en Ludwig weer. We hadden hun voor de eerste keer ontmoet in Ushaia, met Kerstmis. Ze vertelde ons toen van hun plannen om een nieuwe opbouw op hun Camper te laten bouwen in Brazilië. De plannen werden door de meeste mensen met enig scepticisme ontvangen. Een nieuwe opbouw op een Mercedes “Rundhauber” van 1964? Maar in Yala, toonde ze ons trots de nieuwe opbouw en de gerenoveerde Mercedes. Linda is ook de auteur van een nuttig boekje, in de Reise Know-How serie, over het reizen met de Camper naar India en Nepal.

 

Linda in de nieuwe opbouw uit Brazilië.

De reis naar San Pedro de Atacama verliep via Purmamarca, een kleine omweg naar Tilcara, dan naar Altos des Morados, Salinas Grandes, Susques, en de Paso de Jamo (4400 m.) met op de top de grens tussen Argentinië en Chili. Dit deel van de reis heb ik reeds eerder gemaakt met Dieter maar dan in omgekeerde volgorde. (Reisebericht 24 en 25, de Purmamarca foto’s staan in 27)



Ook wij waren in Purmamarca.

Een deel van de prachtige veelkleurige bergen rond Purmamarca.

Met een beetje fantasie kan je mooie dingen herkennen in de bergen rond Purmamarca.

Moeder met kind op de arm?

 

Dezelfde rots gezien vanuit een andere hoek.

Rudi en Berlinda op de markt in Purmamarca.

  

Langzaam leren wij de verschillende lamasoorten uit elkaar te houden.



Dit is bijvoorbeeld een Vicuña.



Het Pucará (fort) in Tilcara.



Mooie cactusbloem.

 

Op de Camping in Tilcara ontmoetten we een stelletje leuke Argentijnen met twee “Deux Chevaux” die vanuit Buenos Aires de Panamericana gaan rijden over een afstand van 14.000 km. Citroën heeft hun gesponsord met een bezemwagen.( http://www.citroenchambord.com/ en http://www.fmruta40.com.ar/ )

Het “Deux Chevaux” team.



Ria en Berlinda wilde er ook graag even inzitten.

Impressies van Tilcara.

Rudi en Berlinda op weg naar “Altos del Morado”.

Op de Altos des Morados vonden we onze hoogste geocache tot nu toe op 4170 m.

Bij de zoutvlakte ‘Salinas Grandes” zagen we de “Deux Chevaux”  weer langs de kant van de weg staan. Ze waren een stelletje Italianen aan het helpen die dachten dat ze overal willekeurig over de zoutvlakte konden rijden. Ze zaten muurvast. Ook mijn lange sleepkabel hielp niet om ze los te krijgen.

Een stel Italianen zaten met een huurauto muurvast in de zoutvlakte “Salinas Grandes”

De “deux chevaux” zagen we ook weer bij de zoutvlakte. De crew was de Italianen aan het helpen.

De Italianen hadden beter om Ria’s hulp kunnen vragen. Zij duwt onze Camper met één vinger vooruit!

Ria bij een man en een aantal andere dingen die van zoutblokken gemaakt zijn.

Deze gevaarlijk uitziende mannen zagen we op de zoutvlakte “Salinas Grandes” Wat zijn het?

Onze nietig kleine campers op de zoutvlakte “Salinas Grandes”

De Argentijnse formaliteiten aan de grens op 4100 m. verliepen snel. De Chileense formaliteiten vinden vreemd genoeg pas 160 km. verder plaats in San Pedro de Atacama.

In het National Park “Los Flamencos”.

Op de camping in San Pedro, waar we de enige gasten waren, maakten we voor het eerst kennis met extreme temperaturen van overdag 45°C en gedurende de nacht minus 2°C. Het zou later in Bolivia nog gekker worden.

Rudi en Berlinda wilde graag naar de Thermas de Puritama en dit kwam goed uit omdat die op 3500 m hoogte liggen en we ons de komende dagen moesten voorbereiden op het verblijf tussen 4200 en 4700 m op de Altiplano (hoogvlakte) in Bolivia. Onderweg naar de Thermas had onze Camper grote moeite om met enige snelheid te klimmen. Er kwam eenvoudig weg geen vermogen uit de motor. De meest voor de hand liggende oorzaken zijn dan, vuile luchtfilter, vuile dieselfilter en zoals ik in India ontdekt heb, de luchtvolumemeter. De luchtfilter was pas vernieuwd. En ik had de  in India, met een Pasat sensor, provisorisch gerepareerde luchtvolumemeter bij me. Wat een geluk, want toen ik deze monteerde liep de motor weer als vanouds.

Vale de Luna (maanvallei), in San Pedro de Atacama.

Avondwandeling door de hoofdstraat van San Pedro de Atacama.

Ook in San Pedro vonden we twee geocaches. Deze foto toont de cache die bij een grot verstopt was in het Vale de Luna.

De laatste hoogte acclimatiseringovernachting brachten we door op 3900 m. langs de weg naar de Boliviaanse grens met een mooi uitzicht op de vulkaan Licancahur.

Onze overnachtingplaats op 3900 m hoogte op weg naar Bolivia. Links de vulkaan Licancahur 5868 m.

 

Reisverslag 29 – Deel 2 van onze reis door Zuid Amerika.

Eind september zijn we vertrokken naar Buenos Aires om onze reis door Zuid Amerika voort te zetten. Bij aankomst in Argentinië was het lente maar het had net zo goed herfst kunnen zijn want het was net zo koud en nat als bij ons vertrek. Het enige echte teken van lente was dat de vogels druk doende waren met nestjes bouwen. Tegelijk verbaasde het ons dat op grote schaal mandarijnen te koop werden aangeboden langs de weg. Past dit bij de lente?


Ofschoon de Camper gedurende 6 ½ maand in een loods was gestald vonden we Camper niet terug zoals we verwacht hadden. Na het aansluiten van de accu startte de motor weliswaar maar binnenin was vrijwel alles bedekt in een groene schimmel. Zelfs de zak met wasgoed die we vlak voor vertrek nog hadden laten wassen was weer aan een wasbeurt toe. Het vocht had er ook voor gezorgd dat kastjes en laatjes niet meer zonder enig geweld open gingen.




Zo zag mijn petje er uit na 6 ½ maand in de camper gelegen te hebben.Wat denk je hoe de rest van de Camper er uit zag?

Onze reisplan  voor de eerste twee weken werd in het algemeen bepaald door de afspraak we hebben met Rudi en Berlinda ( http://www.berlinda-rudi-onderweg.blogspot.com/ ) om elkaar 15 / 16 oktober in San Pedro de Atacama, in Chili, te ontmoeten om daarna gezamenlijk door Bolivia te trekken. Ook gezien het slechte weer in Buenos Aires bleven we er geen dag langer dan nodig was en reden we naar het noordwesten van Argentinië, richting Salta.



Pinto heet de hond van onze vriend Gerard. Nu weten we waar hij vandaan komt. Uit Argentinië!!

Ook nu zagen we weer uitzonderlijke bloemen.

 Een collage van de vogels die zich lieten fotograferen in de eerste paar dagen dat we weer op pad waren in Argentinië.

Naarmate we verder richting Salta reden verbeterde het weer aanzienlijk en omdat de reis voorspoedig verliep besloten we met een omweg naar Salta te rijden via een populaire toeristische route.  Deze ging eerst naar Tafi del Valle en van daar via Amaicha del Valle, Cafayate en Cachi naar Salta.

De weg naar Tafi de Valle loopt grotendeels door een sub-tropisch bos in een smalle vallei. Het was zondag en tot onze verbazing uitzonderlijk druk op de nauwe en steile weg. Later bleek dat dit gebied vanwege het uitzonderlijke klimaat en het mooi landschap is een populair uitje voor de Argentijnen.

Ria in Tafi del Valle.

Van deze domme spreuken, daar hou ik niet van.

Ria maakt altijd snel nieuwe vrienden.



Na zoveel maanden in Argentinië zijn de lama’s niet bang meer voor Ria.

 

In Amachi del Valle zijn ze zo trots op hun klimaat dat ze een enorme muur gebouwd hebben langs de weg met er op “Bienvenidos, al Mejor Clima del Mundo Comuna Amaicha del Valle” Hier hadden wij dan ook uitzonderlijk weer met 40° en minder dan 25% vochtigheid. (Onze vochtmeter kan beneden de 25% niets meer meten.)

Welkom in het beste klimaat van de wereld in Amaicha de Valle.

De tuin van het Pachamama (moederaarde) museum in Amaicha del Valle. Dit museum verklaard de geologie van het gebied op een interessante manier. In een ander deel wordt de manier van leven van de oorspronkelijke inheemse bevolking getoond.

Onderweg naar Cafayate bezochten we de ruïnes van Quilmes. Dit volk overleefde de Inca’s in de 15^de eeuw en ook de eerste 150 jaar van overheersing door de Spanjaarden maar werden uiteindelijk in 1667 gedeporteerd naar Buenos Aires.



Quilmes. De ruïnes van de in de 9de eeuw gestichte stad.

Bij Cafayate zagen we aan beide zijden van een grote poort “Wine & Golf “staan en omdat wij niet vies zijn van wijn en ook graag van tijd tot tijd tegen een klein balletje slaan wilde we hier wel meer van weten. We reden door de poort naar de bewaakte ingang en toen we het woord golf lieten vallen mochten we doorrijden.  Nadat we 5 km door een wijngaard hadden gereden, die grotendeels nog in aanleg was, zagen we een gebouw met receptie er op. Een vriendelijke dame begon ons in perfect Spaans te vertellen welke grondstukken nog te koop waren. Ze toonde ons ook voorbeelden van huizen die je op de grondstukken zou kunnen bouwen. Toen we na enige tijd de mogelijkheid kregen om over het spelen van een rondje golf te spreken, vertelde ze ons waar het clubhuis was. Na nog 2 km gereden te hebben kwamen we bij het enorme clubhuis aan. Een vriendelijke jongedame stond ons al op te wachten. Ze sprak perfect Engels en liet ons het hele clubhuis zien tot aan de keuken toe. Ze vond het erg jammer dat we van 20 tot 24 oktober niet in Cafayate waren want ze had ons graag uitgenodigd voor de introductie dagen voor nieuwe investeerders. Ook zij wilde aanvankelijk maar niet begrijpen dat we alleen maar kwamen om te kijken of we een rondje konden golfen. Omdat er helemaal niemand op de baan te zien was en ook niet in het clubhuis vroegen we ons af of de baan al wel open zou zijn. “Maar natuurlijk is baan open”zei ze. “Jullie kunnen morgen heel de dag spelen voor 150 peso”(Euro 30) .  Kijk maar eens op http://www.laestanciadecafayate.com/  

“Wijn en Golf”, wat een mooie combinatie. Hier moesten we meer van weten!

La Estancia de Cafayate. Het “Wijn en Golf” resort in wording.

Wijngaard in Cafayate.



Ria moest op de foto met de kinderen van een school uit Concepcion. Zij waren 4 dagen op kamp op de camping waar wij stonden in Cafayate.



Op de camping in Cafayate werd “Platform Tennis” gespeeld. Het is een combinatie van Lawn Tennis en Squash. (zie ook reisverslag 2)

Even voorbij Cafayate, in San Carlos veranderde de Ruta 40 in de conditie waar de weg berucht om is: keislag, gaten en het oppervlak van een wasbord of te wel golfplaat voor de lezers die te jong zijn om te weten wat een wasbord is.

 Is dat die vent er weer met zijn fototoestel?

Dan snel wegwezen!

De rit door het gebied “Las Flechas” (de pijlen) op de Ruta 40 ten oorden van Cafayate. Zo genoemd omdat de bergformaties de vorm van pijlpunten hebben.

Molinos, een mooie dorpje in het wijngebied langs de Ruta 40.

Elke dag, in de middag, kwam er een sterke wind opzetten die zandstormen veroorzaakte langs de Ruta 40.

Bij aankomst in Cachi hadden we die dag 160 km gereden in 7 ½ uur. We hadden geen adres of coördinaten van de camping in Cachi maar plotseling zagen we een ANWB bordje in de vorm van een pijl hangen en besloten maar die richting op te rijden. En jawel hoor bij de volgende kruising hing weer een bordje en even later stonden we voor de poort van de camping. Bij het binnenrijden stond een man met een ernstig bezorgd gezicht en een enorme snor ons op te wachten. Hij was de ANWB reisleider van een groep van 16 campers die een reis van 6 weken maakte. De snor was “not amused” toen Ria zei dat ze de bordjes wel handig had gevonden. Hij vond waarschijnlijk dat we geen recht hadden om van zijn bordjes gebruik te maken, we hadden tenslotte nier voor deze service betaald.

Cachi, een schilderachtig dorp aan de Ruta 40.

De “Cuesta del Obispo”  een steile afdaling van Piedra del Molino op 3348 m richting Salta.

Een Gaucho onderweg door een bijna droog rivierbed.

In Salta reden we direct naar de ons bekende gemeente camping. Bij aankomst werd ons bij

de receptie verteld dat de camping gesloten was vanwege een noodzakelijke reparatie aan het

waterleiding systeem. Maar hoe was dat dan mogelijk dat er een aantal tenten en een paar

campers stonden? Het antwoord was dat ze de camping gisteren gesloten hadden en dat de

bestaande gasten mochten blijven staan. Maar hoe kan dat als er geen water was? Even later

vertelde één van de kampeerders dat er de laatste 5 nachten diverse dingen waren gestolen op

de camping en dat de gemeente maar besloten had om de camping te sluiten met een smoesje.

Overigens heeft de camping al jaren een onveilige reputatie op het internet. Maar er is geen

ander camping in Salta. Wij reden 22 km door naar de gemeente camping in La Caldera.

Devolgende ochtend moesten we weer terug naar Salta om 2 nieuwe banden te laten monteren.

Hierna reden we naar de eerste de beste YPF benzinepomp met WiFi om onze e-mails te

lezen. En tot onze verbazing kregen we plotseling via Skype een oproep van Berlinda. “Hé,

waar zijn jullie?”, “ja en Julie?”. Het bleek dat hun op maar ongeveer 100 km verder naar het

noorden aan het internetten waren, in San Salvador de Juju. We besloten nog dezelfde dag

elkaar te ontmoeten op een camping in Yala om vandaar al onze geplande reis naar Chili

en Bolivia te maken.