Reisverslag 44 – Rio de Janeiro

Op Aswoensdag reden we van Saquarema naar Rio de Janeiro. Dit bleek niet zo verstandig want dat is ook de dag dat de Carioca’s (inwoners van Rio) die de stad ontvlucht hebben weer terug naar huis gaan omdat ze op donderdag weer moeten gaan werken. Op de 4-baans weg stonden we 80 km voor Rio al in de file, die zich maar stapvoets bewoog. We besloten om te draaien en de grotendeels 2-baans kustweg te nemen. Of dat sneller was zullen we nooit weten maar wat een ritje had moeten zijn van 2 uur duurde nu 6 uur. In het donker en in de stromende regen bereikten we onze vooraf verkende parkeerplaats bij Praia Vermelha.



Op 100 m van onze parkeerplaats begint de Pista Cláudio Coutinho een pad van 1.5 km dat langs de oceaan slingert door een ogenschijnlijk ongerepte natuur. Ondanks het grote aantal joggers dat van het pad gebruik maakt zie je o.a. Mico’s (aapjes), mooie vogels en planten.

Een onverwachte fotoverzameling van een korte wandeling midden in Rio.

De mico’s bij de Pisto Claudio waren kleiner dan bij Angelika en Jörg. (zie weblog 43). Ze hadden ook mooi lang grijs haar bij de oren.

Het zien van de militaire bewakers zo dicht bij de camper gaf ons het gevoel dat het met de veiligheid op onze overnachtingplaats bij Praia Vermelha wel goed zat.

De vissershaven in Urca.

Tijdens onze wandeling langs het strand van Botafago zat de top van de Suikerbrood berg nog in de wolken.

In de drie dagen die we van plan waren in Rio door te brengen stonden de Pão de Açúcar (Suikerbroodberg), Cristo Redentor (Christus de Verlosser) op de Corcovadoberg en het strand van Copacabana als verplichte toeristische nummers op ons programma. Deze moet je nu eenmaal gezien hebben als je in Rio bent geweest. Maar om de eerste twee te bezoeken moet het weer wel meewerken want als de Suikerbroodberg en de Corcovadoberg in de wolken liggen heeft het weinig zin om naar boven te gaan.

Op de eerste dag van ons verblijf in Rio was het somber weer en kwam de Suikerbroodberg pas laat in de middag uit de wolken. Honderden toeristen met een vast excursie programma waren al boven geweest zonder iets gezien te hebben. Wij besloten de gok te wagen en de kabelbaan naar boven te nemen. Bij aankomst op het tussenstation Morro de Urca op 217 m. was het nog helder en namen we zekerheidshalve al maar een aantal foto’s. Gelukkig was het bij aankomst op de het eigenlijke Suikerbrood op 396 m nog vrij zicht maar we hadden Rio liever gezien bij een heldere blauwe lucht met een zonnetje. Maar het mocht niet zo zijn. We waren laat naar boven gegaan en hoefde dus niet lang te wachten tot zonsondergang. Het uitzicht dat we toen hadden maakte veel goed.

Praia Vermelha gezien vanuit de cabine van de kabelbaan. Tussen de bomen langs het strand staat onze camper op de overnachtingpkaats.

Praia Vermelha, het liftstation en rechts de wijk Botafogo.

De baai van Guanabara met links Rio en rechts Niteroí. Rechts de lift naar de Suikerbroodberg.

Onder het strand van Vermelha en boven Copacabana.

Rio met rechtsonder de wijk Urca.

Op de tweede dag waren we op weg naar Copacabana toen we vanuit de bus zagen dat het Christus beeld wolkenvrij was. We stapte onmiddellijk uit en namen een taxi naar het treinstation in Cosme Velho van de tandradbaan die je door het Tijuca bos naar de top van de Corcovadoberg op 704 m brengt. Voor het loket stond een rij met mensen van wel 100 m. We vroegen ons af of we wel zouden gaan. Maar het was misschien de enige gelegenheid tijdens ons verblijf van het uitzicht over Rio te genieten. Toen we na meer dan een uur aan de beurt waren bij het loket werd omgeroepen dat de top van de berg in de wolken zat en dat diegene die nu kaartjes kochten pas over 1 ½ uur met de trein naar boven konden. Niettemin besloten we tickets te kopen. Boven aangekomen was het Christus beeld van 30 m hoog af en toe uit de wolken. Het zicht over Rio was jammer genoeg heel beperkt vanwege de laag hangende bewolking.

De conducteur van het treintje naar de Corcovadoberg dacht dat ik een foto van hem wilde maken. Maar het ging mij om de dame links van hem.

Bij aankomst maar snel een foto van Ria gemaakt met het Christus beeld dat maar amper zichtbaar was, want dit zou wel eens de laatste gelegenheid kunnen zijn om het beeld überhaupt een beetje te zien.

Als het beeld weer even zichtbaar werd hoorde je een enorm gejuich. Dus je hoefde zelf niet op te letten als je een foto wilde maken.

In de vier windrichtingen stond er een bord wat je zou kunnen zien als……

Er kwam even een gaatje in de wolken.

Het blijkt niet uit deze foto maar het was heerlijk weer om op het strand van Copacabana te liggen bij een temperatuur van 25 á 30° C.

Er lagen genoeg echte dames op het strand van Copacabana. Toch gaf Ria er de voorkeur aan om de zandversie te fotograferen.

In Rio is een mooie grote botanische tuin. Je kan er gemakkelijk een hele dag doorbrengen maar die hadden we jammer genoeg niet.

Het verslag van ons bezoek aan de carnavalsparade in de Sambodroom in Rio komt in het volgende weblog 45.

Reisverslag 43 – Brazilië: van Paraty via Rio de Janeiro naar Saquarema.

De kronkelige kustweg van Paraty naar Rio de Janeiro gaat langs mooie baaien en stranden. Onze bestemming was de CCB Camping in Recreio ongeveer 40 km voor het centrum van Rio. De volgende dag maakte we een uitstapje naar Rio om de overnachtingplaats bij het strand van Vermelha te verkennen. De meeste Camperreizigers berichtten positief over deze plaats maar wij wilden het toch zelf gezien hebben voor we er een paar nachten zouden verblijven op de weg terug van Saquarema. We werden er direct benaderd door een goed Engels sprekende man die ons excursies wilde verkopen. Ongevraagd zij hij dat we op de veiligste parkeerplaats van Rio waren aangekomen omdat het omgeven was door militaire gebouwen en omdat het een doodlopende weg was. Iets waar criminelen een hekel aan hebben. Met een goed gevoel reden we terug naar de camping in Recreio.

Één van de vele mooie baaien tussen Paraty en Rio.

Het strand tegenover de camping in Recreio.

Op de camping was een groep dames urenlang bezig met het oefenen voor hun optreden met carnaval.

Praia (strand) Vermelha. Vanaf hier vertrekt ook de kabelbaan, die je in 2 etappes naar Pão de Açúcar (het suikerbrood) brengt op 396 m hoogte.

Het beeld “Christus de Verlosser” was zelden goed te zien tijdens ons bezoek aan Rio. Het is 30 m hoog en staat op de Corcovado heuvel op 704 m hoogte.

Van Recreio reden we de volgende dag via Rio naar Saquarema om onze vrienden Angelika en Jörg te ontmoeten die we een jaar of zes geleden voor het laatst in Duitsland gezien hadden. Het was er erg gezellig. We genoten van hun gastvrijheid en logeerde er langer dan de bedoeling was. De eerste dagen was Jörg zo vriendelijk om ons te helpen met het vinden van nieuwe remblokken en een bedrijfje dat onze koelkast kon repareren. Wat het laatste betreft werden we van-het-kastje-naar-de-muur gestuurd. Nee wij kunnen geen aluminium solderen. Nee, de montuur is er niet, hij zal wel teveel gedronken hebben, het is tenslotte carnaval. Uiteindelijk was de koelkast gesoldeerd en van nieuw gas voorzien in drie kwartier tijd, in een werkplaatsje waarvan je dat nooit verwacht had.

We zijn in Saqurema aangekomen. De op een verhoging gebouwde kerk van 1837 is een markant punt in Saquarema. In het eerste weekeinde in september komen hier gemiddeld 150.000 pelgrims om de mis bij te wonen.

Dit is het riante onderkomen “Citio Bosque do Sol” van onze vrienden Angelika en Jörg. Geen wonder dat we langer bleven dan gepland!

Socks, de border collie, deed niets liever dan de hele dag met de bal spelen. Vanaf de tweede nacht lag hij al voor de slaapkamerdeur te wachten.

Het kerkje van Saquarema gezien vanaf het strand.

De mico aapjes (http://nl.wikipedia.org/wiki/Klauwaapjes) passeerde dagelijks door de tuin van Angelika en Jörg tot grote ergernis van Socks. De vogeltjes met de rode bekjes heten “common waxbills en komen oorspronkelijk uit Afrika. De ijsvogel rechtsboven heet in het Engels “ringed kingfisher”.

In Búzios, 120 km voorbij Saquarema, ligt een mooie golfbaan waar we een paar keer de gelegenheid hadden om de spelen. Búzios is een razend populaire badplaats en wordt ook wel  het Saint Tropez van Brazilië genoemd. Het trekt chic en trendy publiek aan. Het verhaal gaat dat Brigitte Bardot het plaatsje ontdekte in de jaren 1960. Er is een straat naar haar genoemd en er staat een standbeeld op de boulevard. Het oorspronkelijk kleine vissersdorpje is intussen gegroeid naar 25.000 inwoners en in het hoogseizoen zijn het wel 100.000.

Op de boulevard in Búzios met Angelika en Jörg.

Aan het gezicht van Brigitte is duidelijk te zien dat ze het niet op prijs stelde dat ik bij haar was komen zitten.

Tijdens het carnavalsweekeinde waren we ook nog in Saquarema en het was interessant om te zien hoe in deze omgeving carnaval gevierd wordt. De optocht (bloco) bestond typisch uit een vrachtwagen gevuld met geluidsapparatuur en een dak met daarop de zangers en dansende meiden. Achter de vrachtwagen loopt dan de carnavalsclub en ieder ander die, verkleed of niet, mee wilt lopen, dansen en vooral ook drinken.

Ook (sommige) honden vieren carnaval in Saquarema.

Saqua Bloco staat op vertrekken.

Een paar van de uitbundige deelnemers aan de Saqua Bloco.

In Bacaxa is het blijkbaar op maandag de gewoonte dat mannen zich als vrouw verkleden.

Bij deze carnavalvierder was zowel de voorkant als de achterkant interessant.

Dit waren geloof ik twee echte meisjes in Bacaxa.

Ook op maandag in Saquarema genoten de mannen van de verkleedpartij.

Reisverslag 42 – Brazilië: van São Francisco do Sul naar Morretes en Paraty.

De weg van São Francisco naar Morretes ging grotendeels door een mooi dichtbebost berglandschap. We hadden geluk dat de bomen in bloei stonden met gele, paarse en witte bloemen. Jammer genoeg hadden we problemen om de prachtige vergezichten te fotograferen omdat het ontzettend druk was op de weg en er geen veilige stopplaatsen waren.
Morretes is een historisch stadje uit de 18de eeuw. Het ligt midden in de natuur op maar 15 km van de oceaan en heeft de oude architectuur weten te behouden. We hadden bij het toeristenbureau twee adressen van campings gekregen. De eerste was volledig verlaten en zelfs na een kwartiertje wachten en rondkijken hadden we nog steeds niemand gezien. Een paar kilometer verder op zou er nog een camping moeten zijn. Het weggetje werd smaller en smaller en we vroegen ons al af wat we zouden doen als er een tegenligger zou komen. Plotseling hoorde we een enorme herrie onder de camper en stonden we binnen een paar meter stil. Wat voor verassing zouden we te zien krijgen als we onder de camper keken? Drie wielen waren aan de binnenkant omwikkeld met prikkeldraad. Het zat strak om de remleidingen heen. Gelukkig had ik een goede kniptang bij me, waarvan Ria had gevraagd toen ik de tang kocht: “Wat moet je daar nu weer mee”. Met andere woorden die rommel heb je toch niet allemaal nodig. De tang bleek onze redding. In een kwartiertje was alles losgeknipt en reden we weer verder zonder lekke band en nog werkende remmen. Uiteindelijk vonden we 8 km buiten Morretes, de prachtig gelegen camping “Recante Prainhas”.

Morretes en omgeving.

Ook in Brazilië is er grote belangstelling voor onze reis door Azië.

 

In de buurt bij Morretes zagen we voor het eerst Rio de Janeiro op de wegwijzer staan.
Op de foto staat ook een "Brazilian Pine" een hele bijzondere boom die in zuidwest Brazilië veel voorkomt. De officiële naam is Araucaria Angustifolia. 

De bus naar Breda vanuit Brazilië?

Een keuze uit de flora en fauna onderweg.

Onze LPG tank moet weer bijgevuld worden en we hebben altijd de beste kans bij tankwagens die grootgebruikers bevoorraden. Deze keer wilde men ook weer niet geloven dat wij een LPG tank hadden. Er werden dan ook weer de nodige foto’s gemaakt. Ze mochten alleen maar gas leveren op rekening en geen contant geld aannemen. Uiteindelijk sloten ze toch de slang aan maar er stroomde geen gas. Je hebt een probleem met de tank zeiden ze maar wij denken dat ze de kraan niet open gedraaid hebben.

Het was die dag al laat en we hadden nog geen fatsoenlijke camping gevonden. Ria zag een mooie Pousada en trok de stoute schoenen aan om bij de receptie te vragen of we op hun parkeerplaats mochten overnachten.

De tuin van de Pousada lag direct aan het strand. Toen wij het strand opliepen was een garnalenvisser net bezig zijn vangst schoon te maken.

In Paraty kwamen we weer de eerste Nederlandse (backpack) toeristen tegen. Het is er erg toeristisch maar om een of ander reden stoort dat niet in Paraty. Door de ontdekking van goud in de staat Minas Gerais werd Paraty een belangrijke haven in de 17^de eeuw. Uit deze tijd stammen dan ook de mooie koloniale gebouwen die zo mooi bewaard gebleven zijn dat het stadje veel weg heeft van een openluchtmuseum.

Op weg naar Paraty reden we weer langs mooie baaien en stranden.

Het schilderachtige Paraty - 1.

Paraty – 2

Deze winkel verkocht alleen maar één soort drank: Cachaça. Het is een alcoholische drank gemaakt van suikerriet zoals rum en wordt o.a. gebruikt voor de nationale cocktail “Caipirinha”.

Ook in Paraty hingen de dames uit het raam.

Tot onze verbazing was er op donderdagavond, twee weken voor carnaval al een carnavalsoptocht. Waren ze misschien aan het oefenen?

Vier avonden lang was er een concert i.v.m. het 344 jarige bestaan van Paraty.

Dit kerkje is het hoofd motief voor de promotie van Paraty.