Reisverslag 49 – Bonito

Bonito ligt in de provincie: “Mato Grosso do Sul”, even ten zuiden van de Pantanal. Het is voor de Brazilianen een populaire vakantiebestemming. Het dorp zelf stelt niet veel voor en bestaat hoofdzakelijk uit een 3km lange straat met restaurants, bars, souvenirwinkeltjes en reisbureaus. De attractie van Bonito is de geweldige natuur in de directe omgeving. Er zijn o.a. rivieren met glashelder water waar je, op een aantal plaatsen, heerlijk in kan snorkelen tussen de kleurrijke tropische vissen. De watervallen en grotten met onderaardse meertjes zijn ook heel bijzonder. Je zou je hier best wekenlang kunnen vermaken. Wij hadden er ook bijzonder goed weer met uitzondering van de tweede dag toen het 12 uur lang hevig regende.
Onze keus uit de vele attracties bestond uit een bezoek aan het “Aquário Natural” en “Barra do Sucuri”.

Op dit welkomsbord staat dat Bonito de hoofdstad van het Ecotoerisme. Handig gedaan want  per definitie is alles goed wat met het woord “Eco” begint. Maar het moet gezegd worden dat Bonito er alles aan doet om de mogelijke schade aan de natuur door het toerisme zoveel mogelijk te beperken. Toegang is vrijwel alleen maar mogelijk onder begeleiding van een gids en in sommige gevallen is er ook een beperking wat betreft het maximum aantal bezoekers per dag.

“do Gordo” was onze eerste van de twee campings waar we stonden in Bonito. Maar wat een naam voor een camping “de dikke”, die we overigens niet gezien hebben. De camping ligt aan de Rio Formoso, die hier niet zo helder is als elders rond Bonito maar je kan er heerlijk in zwemmen.

Een collage van een paar van de dieren die we op “do Gordo” zagen.

Dit vogelpaartje was tegenover de camper druk bezig met het “metselen”van hun nest.

Ook zagen we hier voor het eerst een Agouti.

De Seriema is een welkome gast op Campings en boerderijen omdat hij slangen eet.

In de “Reserva Ecológica Baia Bonita” gingen Rudi en Berlinda snorkelen in het Aquário Natural. Wij besloten er eerst maar eens een kijkje te nemen en met een gids de “Animal Trail” te lopen. Een deel van de dieren zoals de apen en vogels zagen we in het wild en andere waren te zien in gevangenschap. Dit heeft ook voordelen omdat je dieren zoals de reuze miereneter bijna nooit in de natuur goed te zien krijgt.

In het Aquário Natural is het water, waarin je snorkelt, zo helder dat je de vissen ziet zoals in een aquarium.

Een paar van de dieren langs de “trail” De reuze miereneter heeft iets “onwerkelijks”, het lijkt wel een prehistorisch dier.

 

Deze twee Guans hadden waarschijnlijk een relatie. Kijk maar naar de volgende foto.

Een Guan. Maar is dit nu het vrouwtje of het mannetje?

Op de camping “Municipal” werd Ria’s verjaardag gevierd. Maar jarig of niet, Ria vond dat de was gedaan moest worden.

Deze Macaws maakte regelmatig een tussenstop op de camping.

Één keer zagen we ook de wat zeldzamere Hyacinth Macaw.

We waren al heel blij als we een toekan te zien kregen en plots waren er zelfs twee.

Rudi en Berlinda hadden mij overtuigt van het genot om in een aquarium te snorkelen. Deze keer gingen we naar “Barra do Sucuri” om in de Rio Sucuri te snorkelen. We mochten zelf naar het beginpunt peddelen om daarna, al snorkelend, 1200m de rivier af te zakken. Het was heel mooi maar het was nog leuker geweest als mijn duikbril niet steeds was beslagen en mijn zwemvest op zijn plaats was blijven zitten in plaats van in mijn nek.



Reisverslag 48 – Foz do Iguaçu en de reis naar Bonito

Kort na onze aankomst in Foz do Iguaçu (Brazilië) arriveerde ook Rudi en Berlinda op Camping “Internacional”.

Onder genot van een kop koffie (het was nog een beetje vroeg voor de borrel) werden de ervaringen uitgewisseld en de reis voor de komende paar dagen besproken.

Een collage van Camping “Internacional” met het bijwerken van de weblog door Rudi en Berlinda, het geparkeerde reuze hotel op wielen van “Rotel” uit Passau en de voor ons vreemde knollen die op de stam van een boom groeide.

Toen we in november 2009 in Foz do Iguaçu waren om de Iguaçu watervallen te zien, was het er niet van gekomen om de grootste waterkrachtcentrale van de wereld “Itaipu Binacional” te bezoeken. Bijna twee jaar later is het er toch van gekomen. De afmetingen zijn enorm en komen heel moeilijk op een foto tot uiting. De stuwdam is meer dan 200m hoog en 8km lang. De 20 waterturbines/generators produceren 14000 Megawatt, genoeg stroom voor meer dan 90% van het gebruik in Paraguay en 22% van Brazilië. Met het project werd in 1975 begonnen en ofschoon veel eerder al stroom werd opgewekt, was het joint Paraguay / Brazilië project pas officieel klaar in 2007.

Een “overzicht” foto uit het informatiecentrum. Helaas zagen wij de centrale niet zo spectaculair omdat de sluizen alleen geopend worden als het waterniveau in het stuwmeer te hoog dreigt te worden.

Een collage van de rondleiding. Middendoor het kantoor loopt een gele lijn, die de grens aangeeft van Paraguay en Brazilië. Het was tot nu toe wel de gemakkelijkste grensovergang die we gehad hebben in Zuid-Amerika.

Ria staat hier in de enorme generatorhal. De hal is 968m breed, 99m breed en 112m hoog.Op de rechtse foto staan de water inlaat buizen van de waterturbine met een diameter van 10m.

 

We hebben in Foz do Iguaçu  en onderweg in Cascavel nog tevergeefs geprobeerd om de LPG tank op te laten vullen. We hebben het nu voorlopig opgegeven en een 5kg fles gekocht.

Van Foz do Iguaçu gingen we op weg naar het 900km noordelijker gelegen stadje Bonito in de Zuid-Pantanal. Hieronder staan nog een paar foto’s die we onderweg hebben genomen.

Een voor ons wel heel vreemd verkeersbord.

 Deze twee hadden het bord wel erg serieus genomen.

Rudi en Berlinda gingen inkopen doen om een rondje te geven.

Buiten was een leuk terrasje om de consumptie te nuttigen.

De wel wat eentonige weg werd soms afgewisseld door kleurrijke oases.

Deze papegaai zat de nieuwe scheutjes van de takken te vreten.

Deze ontluikende liefde zagen we op één van onze overnachtingplaatsen op weg naar Bonito.

Reisverslag 47 – Het begin van deel 4 van onze reis door Zuid Amerika.

We zijn begonnen met deel 4 van onze reis door Zuid Amerika. Deze keer gaan we op stap van begin september tot eind november. De geplande reis gaat van Uruguay door Argentinië naar de Pantanal (http://nl.wikipedia.org/wiki/Pantanal) in het zuidwesten van Brazilië. Van daar naar het oosten van Bolivia, dwars door Paraguay om dan via Argentinië weer terug te keren in Colonia in Uruguay om de camper te stallen. De geschatte afstand is 7500 km.

Een belangrijk onderdeel van de voorbereidingen in Colonia was het opvullen van de LPG tank. We kennen zo onderhand alle gasleveranciers in Uruguay, Rio Gas, Acodike en Megal maar niemand kan onze tank opvullen. Gasflessen kan je op bijna elke hoek van de straat omwisselen en soms ook op laten vullen maar voor een LPG tank heb je een tankwagen nodig. Deze tankwagens rijden continue rond om de tanks van grootgebruikers op te vullen maar gek genoeg kan niemand ons vertellen waar de tankwagens vandaan komen en hoe we het geregeld krijgen dat een tankwagen ook onze tank opvult. We blijven onderweg alert en met een beetje geluk hebben we nog voldoende gas voor deze reis. Het is wel een onaangenaam gevoel!

We hebben met onze Vlaamse vrienden Rudi en Berlinda (http://www.berlinda-rudi-onderweg.blogspot.com/) afgesproken om elkaar in Foz do Iguaçu (Brazilië) te ontmoeten om vanaf daar een aantal weken gezellig samen te reizen naar o.a. de Pantanal, Bolivia en Paraguay. De reis naar Iguacu hebben we al eerder gemaakt om de beroemde watervallen te bezoeken. (zie reisverslag 3 en 4). Deze keer hebben we op weg naar Iguaçu niet zo’n haast als vorige keer en bezochten we onderweg het Nationaal Park “El Palmar” en ook (tevergeefs) de Saltos del Moconá.

In de stad Mercedes in Uruguay vonden een mooi plaatsje op het eiland “Isla del Puerto” in de Rio Negro. Het plaatsje en het weer beviel ons zo goed dat we er nog een extra dag bleven. Op beide dagen kwamen de motorrijders, Harald en Konny, uit Eisenach, (www.habiafrica.de) gezellig een praatje maken.

Zonondergang over de Rio Negro in Mercedes.

 

Om van Uruguay naar Argentinië te gaan kozen we deze keer de grensovergang bij Fray Bentos. Deze grensovergang was tot voor kort jarenlang gesloten vanwege een dispute tussen de twee landen over de bouw van de Finse Metsä-Botnia cellulosefabriek in Fray Bentos.

Aan beide zijden van de weg stonden over meerdere kilometers, vrachtauto’s beladen met boomstammen. Waarschijnlijk een staking door de chauffeurs of op de cellulose fabriek.

In Fray Bentos bezochten we het museum van de oude vleesextract fabriek en de producent van het vroeger ook in Nederland bekende "Corned Beef”’
(http://en.wikipedia.org/wiki/Liebig's_Extract_of_Meat_Company)
De houdbaarheid van vlees was vroeger een groot probleem. De Duitser Justus von Liebig had rond 1840 een proces ontwikkeld om van vlees een geconcentreerd vloeibaar vleesextract te maken dat lang houdbaar bleef. Omdat er voor een kilo extract, 30 kilo vlees nodig was, was het proces niet rendabel in Europa. Een andere Duitser Christian Giebert die bij de spoorwegen in Uruguay werkte zag het potentiaal voor de productie van vleesextract in Uruguay omdat er jaarlijks vele duizenden koeien werden geslacht voor de leerindustrie terwijl er geen markt was voor al dat vlees. Giebert begon in 1866, onder de naam “Liebig Extract of Meat Company” op grote schaal vleesextract te produceren. In het  topjaar 1890 werden bijna 600 koeien per dag verwerkt to vleesextract. In 1924 werd de firma overgenomen en ging onder de naam El Anglo verder tot 1971.
Niet ver van Fray Bentos stond er destijds ook een grote vleesextract en corned beef fabriek in Argentinië. Zie het verslag van Rudi en Berlinda:  http://berlinda-rudi-onderweg.blogspot.com/2010/09/zuid-amerika-deel-9.html

De overblijfselen van de vleesextract fabriek in Fray Bentos.

Een paar van de producten uit Fray Bentos.

Het belangrijkste doel van het Parque Nacional El Palmar (8500 km²) is het behoudt van de Yatay Palm en ook de bescherming van de viscacha (http://nl.wikipedia.org/wiki/Viscacha) is een belangrijk onderdeel. De viscacha is een knaagdier dat lijkt op een groot konijn maar dan met een lange staart. Je krijgt ze moeilijk te zien omdat ze pas uit hun holen komen als het pikdonker is.

Parque Nacional El Palmar.

Een paar van de dieren in El Palmar. Een kleurrijke Jay, een Viscacha en Capibara.

Bij volle maan kwamen de viscacha’s te voorschijn.

Wie is hier bang voor wie?

Watervallen zijn op het mooist in- of kort na de regentijd, als er heel veel water is. Dat geldt niet voor de Moconá watervallen. Op weg naar Iguaçu maakte we tevergeefs een omweg van 270 km om de watervallen te zien. Het klinkt misschien gek maar door het vele water was de waterval die normaal een lengte van 2 km heeft volledig verdwenen. Dit komt omdat de waterval in de langs richting van de rivier ligt. Door het vele water was het “normale “ hoogteverschil van 10 m. volledig verdwenen. Rudi en Berlinda laten in het volgende weblog zien wat wij gemist hebben: http://berlinda-rudi-onderweg.blogspot.com/2010_09_01_archive.html

Een Internet foto van de Moconá watervallen.

De plaats in Uruguay rivier waar de watervallen zouden moeten zijn.

Op weg naar Moconá hadden we weer een geweldig mooi overnachtingplaatsje gevonden aan de Uruguay rivier in El Soberbio.

Reisverslag 46 – van Rio naar Colonia in Uruguay.

Van Rio ging de reis noodgedwongen terug naar Uruquay om de Camper weer te stallen voor een maand of 5. In 10 dagen reden we terug naar Colonia del Sacramento. Een afstand van 2800 km. We hadden liever de Camper in de Buurt van Rio laten staan om dan 5 maanden later onze reis weer te vervolgen. Maar jammer genoeg zijn Argentinië en Uruquay de enige landen in Zuid-Amerika waar je de Camper, met een beetje geluk, voor meer dan 3 maanden mag stallen.

Dit voorjaar zorgde de enorme regenval voor veel aardverschuivingen en grote modderstromen in Brazilië. Bij de aardverschuivingen even ten noorden van Rio vielen honderden doden. Wij kregen er mee te maken toen aardverschuivingen er voor zorgde dat de belangrijke kustweg naar het zuiden bijna een week was afgesloten. Toen wij er aankwamen was de weg ten zuiden van Curitiba weer wel open maar stonden we uren in de file. We waren die dag bijna 9 uur onderweg en waren maar 225 km opgeschoten.

In São Lourenço do Sul reden we langs de rivier richting de camping waar we ook op de heenweg hadden gestaan. Overal lagen boomstronken, takken. Bij de huizen lagen matrassen en meubels buiten. De camping was gesloten en hier hoorde dat het hele bied 2 m onder water had gestaan waarbij 8 mensen de dood vonden. Bij de jachthaven, naast de camping, mochten we overnachten ook hier was alles zwaar beschadigd. Het toilet gebouw hing scheef en alle pijpverbindingen waren gebroken.

Bij de grens van Uruquay wilde een ambtenaar ons maar 3 maanden geven voor de camper. Dit terwijl we juist naar Uruquay reden omdat iedereen beweerd dat je automatisch 1 jaar krijgt. Na wat “soebatten” kregen we uiteindelijk toch 1 jaar.
Zonder meer verrassingen reden we naar de camping in Colonia del Sacramento om een paar dagen later de camper in een loods te stallen tot onze geplande terugkomst, begin september.

Langs de grote tolweg van Rio naar Sao Paulo zijn er maar weinig plaatsen om te overnachten. Toen het hoogtijd werd om maar eens te stoppen, trok Ria de “stoute schoenen” en vroeg, met succes, of we op de parkeerplaats van de Tolweg Organisatie mochten staan.

In Zuid-Amerika kan je bij vrijwel alle grote benzinestations olie laten verversen. Toen ik bij Petrobras mijn oliefilter aan de monteur gaf keek hij heel bedenkelijk. Ik verzekerde hem nog dat het de juiste filter was. “Heb je ook de olie bij je ?”, vroeg hij toen nog. “Nee”, zei ik, “dat hebben jullie toch zeker wel”. Toch moest hij eerst eens met zijn baas gaan praten, maar toen hij terug kwam ging hij direct aan de slag. Pas later bleek wat de reden voor de twijfel was geweest. Olie verversen is gratis bij Petrobras als hun de filter en de olie mogen leveren. Maar ja, wat doe je dan met die buitenlander die (noodgedwongen) zijn eigen filter meebrengt?

De gevolgen van de overstromingen rond São Lourenço do Sul.

Het marktplein van Florianopolis.

De bloemen die bij ons in de tuin staan, groeien in Brazilië gewoon langs de weg.

Een waarschuwing voor overstekende dieren. Capibaras!! Zie ook reisverslag 8.

We zijn nu weer in Uruquay. Een verlaten strand in het “Parque Nacional de Santa Teresa” Hier waren we ook op de heenweg. Zie reisverslag 39.

Piriápolis is een populaire overwinterplaats voor Noord_Amerikanen. Canadezen en Amerikanen kwamen bij ons een praatje maken toen we langs de boulevard geparkeerd stonden.

Het mooie brede strand van Piriápolis.

Vergeleken bij dit VW campertje, ziet die van ons er nog redelijk uit.

Buenos Aires: Ria in de race wagen van Juan Manuel Fangio, die met zijn Mercedes, 5 keer wereldkampioen werd in de Formule 1 in de periode 1951 – 1957.

Onze laatste reis heen en weer van Uruquay naar Brazilië is op bovenstaande kaart aangegeven met een groene lijn. Gedurende deze reis van 10 weken reden we 7300 km.

(Met een “double click” kan je de kaart vergroten.)